prof. dr hab. Edmund K. Prost

Urodził się 9 kwietnia 1921 r. w Janowie Lubelskim. Maturę uzyskał w 1939 r. po ukończeniu gimnazjum im. Stefana Czarnieckiego w Chełmie Lubelskim. Po wojnie rozpoczął studia w Lublinie, w roku akademickim 1944/1945 na Wydziale Weterynaryjnym Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej. Po reorganizacji szkolnictwa wyższego w Polsce w 1955 r. miejscem pracy Profesora stała się Katedra Higieny Żywności Zwierzęcego Pochodzenia Wydziału Weterynaryjnego Wyższej Szkoły Rolniczej w Lublinie (późniejsza Akademia Rolnicza, obecnie Uniwersytet Przyrodniczy). Na tym Wydziale przeszedł Profesor wszystkie stopnie kariery naukowej, uzyskując w 1976 r. tytuł profesora zwyczajnego. Twórcza inicjatywa i emocjonalne zaangażowanie we wszystkich działaniach powodowały, że obdarzany był licznymi funkcjami w świecie nauki. Kierownictwo Katedry Higieny Żywności (1961-1991), funkcja dziekana Wydziału Weterynaryjnego (1962-1966), pierwszego z wyboru rektora Akademii Rolniczej w Lublinie w trudnym okresie lat 1981 1987 i w tym samym czasie wiceprezydenta Światowego Stowarzyszenia Weterynaryjnego oraz wiceprezydenta Światowego Towarzystwa Higienistów Żywnościowych, a także prezesa Polskiego Towarzystwa Nauk Weterynaryjnych (1960-1997 z przerwami), prezesa Lubelskiego Towarzystwa Naukowego (1991-2008) – to tylko niektóre aspekty jego pracowitego życia. Dowodem wysokiego uznania dla wszechstronnej działalności Profesora było przyznanie tytułu doktora honoris causa Uniwersytetu Humboldta w Berlinie (1990) i Akademii Rolniczej w Lublinie (1999) oraz wyróżnienie członkostwem honorowym przez Światowe Stowarzyszenie Weterynaryjne, Polskie Towarzystwo Nauk Weterynaryjnych, które ponadto obdarzyło Profesora jako pierwszego godnością Honorowego Prezesa, przez Niemieckie i Węgierskie Towarzystwa Medycyny Weterynaryjnej, Komitet Nauk Weterynaryjnych PAN oraz medalem im. Oczapowskiego przyznawanego przez Wydział V PAN. Uhonorowany też został wieloma odznaczeniami państwowymi, m. in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Medalem Komisji Edukacji Narodowej, medalem archidiecezji lubelskiej „ Lumen mundi ”, nagrodą główną TU Alianz Polska SA w dziedzinie „Nauka” oraz licznymi odznaczeniami resortowymi, wojewódzkimi krajowych i zagranicznych uczelni, stowarzyszeń regionalnych i społecznych. Szczególne miejsce w działalności Profesora zajmowała praca edytorska. W latach 1970-1983 pełnił funkcję Redaktora Naczelnego Polskiego Archiwum Weterynaryjnego, a od 1967 r. Medycyny Weterynaryjnej, czasopisma, któremu poświęcił 41 lat swego życia i które wprowadził na międzynarodowe listy rankingowe. Zmarł 20 stycznia 2008 r.